parakala

Welcome to my website.

Here I offer perspectives on a wide range of topics - politics, economy, current affairs and life in general.



Response to ‘T’ Discussion in Karmayog – IV

15-11-2011

Sri Subhash C. Reddy, Ph.D’s response to my reply to Sri Subba Rao gari request might mislead the readers. This is especially with regard to the views and writings of Sri Ravi Narayana Reddy.

Sri Subhash C. Reddy, Ph.D said that Sri Ravi Narayana Reddy couldn’t have said “Veera Telangana Naadi – Veru Telangana Kaadu”.

Sri Subhash C. Reddy, Ph.D, also said in his response to my post that Sri Ravi Narayana Reddy inflicted crushing defeat on Telugu language fanaticism.

He also added, for the sake of some dramatics, that

“This same fanaticism of Telugu Language in the name of Andhra unity is

in play here. This kind of language fanaticism is alien to the people

of Telangana owing to its secular and liberal bent of mind as well as

its historical associations with Marathi and Kannada speaking people in

the erstwhile Hyderabad Deccan Dominion for well over five centuries.

This kind of Language hegemony and fanaticism is dangerous to the health

and the integrity of the nation of India.”

Both these assertions of Sri Subhash C. Reddy, Ph.D, are far from truth. Either he is himself ignorant of the facts, or he deliberately distorted them to support his cause which is based on such lies and falsehoods.

I will expose these petty lies below.

Please examine for yourself what Sri Ravi Narayana Reddy said in his Memoirs. I am giving the text in telugu script as well as in English transliteration for the benefit of those who have difficulties in reading telugu text or whose systems do not support it.

Ravi Narayana Reddy’s Memoirs are titled

‘వీర తెలంగాణా – నా అనుభవాలు-జ్ఞాపకాలు’

[ ‘Veera Telangana — Naa Anubhavaalu-Jnapakaalu’]

విశాలాంధ్ర పబ్లిషింగ్ హౌస్, హైదరాబాద్.

[Visalandhra Publishing House, Hyderabad]

First Published in 1972.

It’s blurb says,

“తెలంగాణా విప్లవ పరిణామాలకు అద్దం పట్టిన గ్రంధం! వీర తెలంగాణా నాది. వేరు తెలంగాణా కాదు. అంటూ శంఖారావం పూరించిన గ్రంధం.”

[ “Telangana viplava parinamalaku addam pattina grandham! Veera Telangana Naadi. Veru Telangana Kaadu. Antoo sankharaavam poorimchina grandham.”]

 

Chapter 12 is titled,

“వీర తెలంగాణా నాది – వేరు తెలంగాణా కాదు”

[‘Veera Telangana Naadi – Veru Telangana Kaadu].

 

It is from page 83 to 88.

Here is the title of the next chapter, Chapter 13.

Even after reading the title and its content if Sri Subhash C. Reddy, Ph.D, doesn’t stop messing with the text of Sri Ravi Narayana Reddy, he would surely need help.

 

Chapter 13 is titled,

“చీలిక వాదం తెలంగాణా ప్రయోజనాలకే హానికరం”

[“Cheelika Vaadam Telangana Prayojanaalake Haanikaram.”]

It is from pages 88 to 95.

 

Let me quote what Sri Narayana Reddy wrote in the ‘Dedication’.

అంకితం :

“నిజాం నిరంకుశపాలన నుంచి, భూస్వాముల అమానుష పీడన నుంచి, విముక్తి కోసం, భూమి కోసం, భుక్తి కోసం, తెలుగు జాతి సమైక్యత కోసం, గుండె నెత్తురులు తర్పణ చేసిన నాలుగు వేల తెలంగాణా వీరులకు”

Ankitam :

 [“Nizam niramkusa paalana numchi, bhuswamula amaanusha peedana numchi vimuktikosam, bhumikosam, bhuktikosam, Telugujati samaikyata kosam, gunde netturulu tarpana chesina naluguvela Telangana veerulaku”.]

 Please note that Sri Narayana Reddy dedicates his work to those 4,000 people who laid down their lives in their fight for the unity of Telugu Jati.

Now to the deceitful distortion of Sri Narayana Reddy’s views.

Sri Subhash C. Reddy, Ph.D, would like us to believe that Sri Narayana Reddy inflicted a crushing defeat on the  language fanaticism.

I request the readers to spare their time and read the text fully and carefully.

On the origins of ‘Andhra Janasangham’ Sri Narayana Reddy writes,

 

“అది 1922 . హైదరాబాద్ లోని వివేక వర్ధని ధియేటర్  లో ఒక హిందూ సాంఘిక సభ జరిగింది. ఆ సభలో ప్రసంగాలన్నీ ఉర్దూ లోను, మహారాష్ట్రంలోను జరిగాయి. ఒకే ఒక వక్త – ఒక ప్లీడర్ – తెలుగులో మాట్లడబోయాడు. సభ్యులంతా గేలి చేసి, గోల చేసి, ఆయనను మాట్లాడనీయలేదు. ఆ రోజుల్లో హైదరాబాద్ నగరంలో మహారాష్ట్రుల సంఖ్య చాల తక్కువ. అయినా అన్ని రంగాలలోనూ తమ ఆధిక్యతను ప్రదర్శిస్తూ వుండేవారు. తెలుగు భాషకు మర్యాద, మన్నన ఉండేవి కావు. ఆనాటి ఈ దుస్థితి గురించి మాడపాటి హనుమంత రావు గారు తమ ఆంధ్ర మహాసభ చరిత్రలో విపులంగా వివరించారు.

ఆనాటి సభలో తెలుగు భాషకు, తెలుగు వక్తకు జరిగిన అవమానాన్ని గమనించిన కొందరు యువకులు కలిసి ఆంధ్ర భాషకు, సంస్కృతికి నగరంలో సముచిత స్థానం కల్పించాలన్న ఆశయంతో ‘ఆంధ్ర జన సంఘం’ స్థాపించారు. నిజాం రాష్ట్ర ఆంధ్రోద్యమానికి ఆనాడు అలాగా నాంది వాచకం పలికింది.” (page 10)

 

[“Adi 1922. Hyderabadloni vivekavardhani theatre lo ok hindu sanghika sabha jarigimdi. Aa sabhalo prasamgaalannee urdu lonu, maharashtram lonu jarigayi. Oke oka vakta – oka pleader -telugulo matladaboyaadu. Sabhyulantaa geli chesi, golal chesi, aayananu maatlaadaneeyaledu. Aa rojullo Hyderabad nagaramlo maharashtrula samkhya chaala takkuva. Ayinaa anni rangaalalonoo tama aadhikyatanu pradarsistoo vundevaaru. Telugu bhaashaku maryada mannana vundevi kaavu. Aanaati ee dusthiti gurimchi Madapati Hanumantha Rao garu tama Andhra Mahasabha Charitralo vipulamga vivarimchaaru.

“Aanaati sabhalo telugu bhaashaku, telugu vaktaku jarigina avamaanaanni gamaninchina kondaru yuvakulu kalisi andhrabhashaku, samskrutiki nagaramlo samuchita sthanam kalpinchaalanna aasayamto ‘andhra janasangham’ sthapimchaaru. Nizam rashtram andhrodyamaaniki aanaadu alaaga naandee vaachakam palikimdi.”]

(Please note Sri Narayana Reddy’s usage of word ‘Andhra’ in the text.)

On page 13, he comes to the point which Sri Subhash C. Reddy, Ph.D, distorts and tries to mislead his readers.

Sri Narayana Reddy says,

“ఆంధ్ర మహాసభ వ్యవహారాలన్నీ తెలుగులోనే జరగాలనీ, తీర్మానాలు, ఉపన్యాసాలు తెలుగులో మాత్రమె ఉండాలనీ కొందరు తీవ్ర భాషా వాదులు ఒక నిబంధనను మహాసభ నిబంధనావళి లో చేర్పించారు.

నిజాం సంస్థానం లో తెలుగు భాషకు, సంస్కృతికి జరుగుతూన్న అన్యాయాన్ని ఎదుర్కొనడం కోసం ఉద్రికులైన కొందరు యువకులు అలాంటి క్లాజు ను చేర్పించారు.

అందుకని వారి సదుద్దేశాన్ని శంకించ వలసిన పనిలేదు. అయతే వాస్తవాలను మించిన అతి వాదం వల్ల ఉద్దేశానికి భిన్నమైన దుష్పరిణామాలు కలుగుతాయి. దీని విషయంలో కూడా అంతే జరిగింది. తర్వాత జరిగిన అయిదు, ఆరు మహాసభల్లో ఈ దుష్ఫలితాలు స్పష్టంగా బైటపడ్డాయి.” (page 13)

[“Andhra Masabha vyavahaaraalannee telugulone jaragaalanee, teermaanaalu, upanyaasaalu telugulo maatrame undaalanee kondaru teevra  bhaashaavaadulu oka nibandhananu Mahasabha nibandhanaavalilo cherpimchaaru.

Nizam samsthaanamlo telugu bhashaku, samskrutiki jarugutoonna anyaayaanni yedurkonadam kosam udriktulaina kondaru yuvakulu alaanti clause nu cherpimchaaru.

Andukani vari saduddesaanni samkinchavalasina paniledu. Ayite vaastavaalanu minchina ativaadam valla uddesaaniki bhinnamaina dushparinaamaalu kalugutaayi. Deeni vishayamlo kuda ante jarigimdi. Tarvaata jarigina ayidu, aaru mahasabhallo ee clause dushphalitaalu spashtamga baitapaddayi.”]

That was the view of Sri Ravi Narayana Reddy, in his own words.

I must add that the disagreement was not between people from the Nizam region and those from the Coastal and Rayalaseema regions, as Sri Subhash C. Reddy cleveryly makes it out to be.

It was a disagreement between two well-meaning camps in the Nizam Andhra Mahasabha. It is important to note that it was Sri Suravaram Pratapa Reddy, Sri Valluri Basavaraju, and Sri Nandagiri Venkata Rao who led the group whom Sri Subhash C. Reddy, Ph.D, calls ‘language fanatics’! Does he know that Sri Suravaram was a scholar of repute not only in Telugu, but also in Urdu, Parsee, Marathi, Hindi, English and Sanskrit?

Sri Subhash C. Reddy, P.h.D, says,

“This kind of language fanaticism is alien to the people

of Telangana owing to its secular and liberal bent of mind as well as

its historical associations with Marathi and Kannada speaking people in

the erstwhile Hyderabad Deccan Dominion for well over five centuries.”

Now the readers can see how ludicrous his interpretation is. And if at all he wants to stick to his interpretation, it will apply to stalwarts like Sri Suravaram.

Hope he realises how sick it is.

I will quote Sri Narayana Reddy once more before I close this post.

Explaining his rationale for allowing other languages also to be spoken in the proceedings of the Andhra Mahasabha, Sri Narayana Reddy writes,

నేను ఈ వాదాన్ని వ్యతిరేకిస్తూ ఆంధ్ర దేశ ప్రజలకి మహాసభలో పాల్గొనే హక్కునే వీరు నిరాకరిస్తున్నరన్నాను. ఇది ఆంధ్ర మహాసభయే కాని ఆంధ్ర భాషాసభ కాదని వాదించాను. ఒక వేళ గాంధీజీ స్వయంగా వచ్చి ఈ సభలో సందేశం ఇవ్వాలనంటే ఈ క్లాజు ప్రకారం ఆయనకు అట్టి అవకాశం లేకుండా పోతుంది అన్నాను. అంతే కాదు మన కార్యదర్శి గారు నిజాం ప్రభుత్వంతో ఏ మేరకు తెలుగులో ఉత్తర ప్రత్యుత్తరాలు జరుపగలరని ప్రశ్నించాను.” (page 14)

[“Nenu Ee vaadaanni vyatirekistoo Andhra Desa Prajalaki Mahasabhalo palgone hakkune veeru niraakaristhunnarannanu. Idi Andhra Mahasabhaye kaani Andhra Bhasha Mahasabha kaadani vaadinchaanu. Oka vela Gandhiji svayamga vachchi ee mahasabhalo sandesam ivvaalanante ee clause prakaram aayanaku atti avakaasam lekumda pothumdannanu. Ante kaadu mana karyadarsi garu Nizam prabhutvamto ye meraku telugulo uttara pratyuttaraalu jarupagalarani prasnimchaanu.”]

Please note Sri Narayana Reddy’s usage of the word Andhra in the above passage: ‘Andhra Desa Prajalaki’, ‘Andhra Bhasha Mahasabha kaadu’. He considered Marathis and Kannadigas as Andhra Desa Prajalu. Now Sri Subhash C. Reddy, Ph.D, should know what is the meaning and import of the word ‘Andhra’.

One can understand if Prof. Bipan Chandra did not properly comprehend the significance of the issue because he could not read Sri Narayana Reddy’s memoirs in the original. He must have been let down by research assistants of very low calibre. Hopefully, Sri Subhash C. Reddy, Ph.D, doesn’t belong to that category.

Now I will leave it to the readers to judge if what Sri Subhash C. Reddy Ph.D wants us to believe squares with what Sri Ravi Narayana Reddy wrote.

 

facebookemailtwitterGooglewhatsappwhatsappGoogleLinkedin

Comments


facebookemailtwitterGooglewhatsappwhatsappGoogleLinkedin